2 Ιουλίου 1961. Ο Ernest Hemingway βάζει τέλος στη ζωή του στο σπίτι του στο Ketchum του Idaho, χρησιμοποιώντας την αγαπημένη του κυνηγετική καραμπίνα. Ήταν 61 ετών. Ένας άνθρωπος που έζησε περισσότερο από πολλούς σε μία μόνο ζωή, άφησε πίσω του βιβλία που σημάδεψαν τον 20ό αιώνα, αλλά και μια ιδιαίτερη σχέση με τον χρόνο.
Ίσως όχι τυχαία.
Ο Hemingway πορευόταν με την πεποίθηση πως ο χρόνος είναι το πολυτιμότερο αγαθό. Αν και έμεινε στην ιστορία ως συγγραφέας και νομπελίστας, υπήρξε πολλά περισσότερα: πολεμικός ανταποκριτής, οδηγός ασθενοφόρου, ταξιδευτής, κυνηγός, ψαράς και ερασιτέχνης πυγμάχος. Όμως, μέσα σε μια ζωή γεμάτη περιπέτειες, υπήρχαν δύο σταθερές: η γραφή του και τα ρολόγια του.
Όπου κι αν βρισκόταν, συνήθιζε να ξυπνά με το πρώτο φως της ημέρας για να γράψει, όταν επικρατούσε απόλυτη ησυχία. Πίστευε πως οι καλύτερες ώρες δημιουργίας ήταν οι πρώτες της ημέρας και στον καρπό του βρισκόταν σχεδόν πάντα ένα ρολόι που του θύμιζε πως κάθε λεπτό είχε αξία.
Δεν είναι τυχαίο ότι προτιμούσε κυρίως τα Rolex. Ο απαιτητικός τρόπος ζωής του χρειαζόταν ένα ρολόι ανθεκτικό και αξιόπιστο. Εκτιμάται πως διέθετε τουλάχιστον τρία μοντέλα του ελβετικού οίκου: ένα Bubbleback της δεκαετίας του 1940 και δύο Oyster Perpetual της δεκαετίας του 1950.
Ανάμεσα στα πιο ιδιαίτερα ρολόγια της συλλογής του ήταν και ένα vintage Hamilton, δώρο της στενής του φίλης Ava Gardner για τα 55α γενέθλιά του. Στο πίσω μέρος του ρολογιού είχε χαράξει την αφιέρωση: «Happy Birthday Papa, from Ava, Madrid, 21-7-1954», μια μικρή υπενθύμιση της ιδιαίτερης σχέσης που είχαν αναπτύξει όταν ζούσαν στην Ισπανία.
Η αγάπη του Hemingway για τα ρολόγια πέρασε και στη λογοτεχνία. Στο μυθιστόρημα Across the River and Into the Trees, ο συνταγματάρχης Richard Cantwell συγκρίνει την ανθρώπινη καρδιά με ένα Rolex Oyster Perpetual:
«Είναι απλώς ένας μυς. Μόνο που είναι ο σημαντικότερος. Δουλεύει τόσο τέλεια όσο ένα Rolex Oyster Perpetual. Το πρόβλημα είναι πως δεν μπορείς να τον στείλεις στον αντιπρόσωπο της Rolex όταν χαλάσει. Όταν σταματήσει, απλώς δεν ξέρεις πια την ώρα. Είσαι νεκρός.»
Διαβάζοντας το κανείς, είναι δύσκολο να μη σταθεί στη μεταφορά. Ο Hemingway γνώριζε ότι ακόμη και η πιο αξιόπιστη μηχανή μπορεί να επισκευαστεί. Όχι όμως η ανθρώπινη καρδιά.
Στις 2 Ιουλίου 1961, το δικό του ρολόι σταμάτησε οριστικά. Τα βιβλία του, όμως, συνεχίζουν να μας θυμίζουν πως ο χρόνος αποκτά πραγματική αξία μόνο όταν γεμίζει με ιστορίες.
